نگار زاهدی

هنرساز موسیقی تئاتر

وقتی مسئله فقط «زنده ماندن» باشد، چه چیزی از انسان و انسانیت باقی می‌ماند؟
چیزی که بیش از همه در «آلوده» در ذهنم موند،مرز باریک میان انسان ماندن و زنده ماندن بود؛ اینکه آلودگی همیشه پشت دیوارهای بیرون نیست، گاهی آرام‌آرام به امن‌ترین پناهگاه‌ها راه پیدا می‌کند و در نهایت، در خود انسان ریشه می‌دواند.بنظرم روایتیه از بقا، ترس و گرسنگی؛ اما پشت این روایت، رنج و تلاشی عمیق هم احساس می‌شد.انگار که بخشی از جان سازنده‌اش در این اجرا به جا مونده باشه.
و انتخاب «Mama» از Queen را هم خیلی دوست داشتم چون انگار ناگهان رگه‌ای از دلتنگی و فقدان رو وارد نمایش کرد و گفت؛در دل تمام این تلاش برای زنده ماندن، هنوز چیزی هست که نمی‌توان از دست داد و فراموش کرد.

«ماچا» برای من فقط یک کمدی اجتماعی نبود؛ تصویری بود از یک خانواده و جامعه‌ی ایرانیِ امروز، با تمام تناقض‌ها، عادت‌ها و رفتارهایی که گاهی آن‌قدر برایمان عادی شده‌اند که دیگر خودمان را در آن‌ها نمی‌بینیم.
نمایش با زبانی مدرن، بازیگوش و گاهی به‌شدت طنزآمیز، سراغ روابط و مناسبات آدم‌های امروز می‌رود و در دل همین فضای خانوادگی، به یکی از معضلات آشنای جوامع جهان سوم هم اشاره می‌کند؛ میل عجیب ما به تکرار و تقلید. چیزی مد می‌شود، همه تکرارش می‌کنیم، بدون اینکه حتی بدانیم چرا. و انگار این فقط قصه‌ی امروز ما نیست؛ این چرخه، در گذشته هم به شکل‌های دیگری تکرار شده است.
یکی از جذاب‌ترین بخش‌ها برای من، تغییر ناگهانی شخصیت‌ها و چهره‌هایی بود که مدام مرز بین واقعیت، نقش و هویت را جابه‌جا می‌کردند. مخصوصاً شخصیت «امیر» که وسواسش در انجام دادن و تکرار کردن، کم‌کم به مسئله‌ی بزرگ‌ترِ تقلید گره می‌خورد و ناگهان از دل همان شخصیت، مواجهه‌ای جدی با این مفهوم شکل می‌گیرد؛ جایی که امیر درباره‌ی تقلید کاملاً جدی صحبت می‌کند و ما را با خودش همراه می‌کند. اتفاقی که شاید در ظاهر ساده به نظر برسد، اما به‌شکل عجیبی آدم را به فکر فرو می‌برد..
و پایان نمایش برای من یکی از هوشمندانه‌ترین بخش‌ها بود؛ وقتی همه‌ی بازیگران آینه‌هایی را رو به تماشاگر می‌گیرند.
دیگر چیزی برای دیدن روی صحنه نیست.
این بار، خودِ ما هستیم که باید به خودمان نگاه کنیم

این نمایش تونست با خلاقیتی تحسین‌برانگیز بار احساسی و روانی ماجرا رو منتقل کنه. بازی‌ها هم قوی و باورپذیر بودن؛ هم موسیقی کار بی‌نظیر ، و هم نحوه‌ی تصویر کردن اون تاریکی درونی آدم‌ها در قالبی ظاهراً کودکانه. واقعاً تأثیرگذار و ماندگار. 🌧️🩶


-

نخ‌ها حس می‌شوند و پیچیده‌اند… اما شاید ما هنوز جرات پاره کردنشان را نداریم. خوشحالم که از پشت ویترین تونستم با واقعیت مواجه شوم.
تشکر ویژه از عوامل نمایش .

بی شک یکی از بهترین کارهایی بود که دیدم.عاشق موسیقی کار شدم خانم راضیان بی نظیرین.بازی های قوی تقریبا تو هر صحنه به یک شکلی اشک تو چشمام جمع میشد.چقدر که قلبامون به این نور، به این صدا نیاز داره چقدر...

بنظرم از دید مخاطب داستان نمایش غیر قابل پیش بینی و بسیار جالب بود و بازی بعضی از بازیگران مثل آقای رضایی را پسندیدم.

کار قشنگی بودبسیار لذت بردم.بنظرم انتخاب هوشیارانه سالن اجرایی و از این همه انرژی. تک تک بازیگرا درخشیدند و موسیقی زنده کار فضارو به روشنی روایت میکرد.خسته نباشید💗

موسیقی کار مسحور کنندست👌🏻خصوصا خانم بخشی.دمتون گرم

چقدر بازی ها و بازیگر ها خوب با هم ارتباط میگرفتند.و همچنین بشخصه از بازی قوی و گرم خانم نیر بسیار لذت بردم*

درود بر لهجه ی شیرین یزدی بازیگر👌🏻از نظر فرم همچنین تحسین برانگیز بود 🌹.

واقعا لذت بردیم👌🏻 .همه چیز به جا و به اندازه . ریتم ،خود بازی ها، زنده بودن صحنه ها حتی انتخاب المان های صحنه(همچنین کلام نهایی کارگردان). خیلی زیاد پیشنهاد میشه.دم همگی گرم🌹