وقتی مسئله فقط «زنده ماندن» باشد، چه چیزی از انسان و انسانیت باقی می‌ماند؟
چیزی که بیش از همه در «آلوده» در ذهنم موند،مرز باریک میان انسان ماندن و زنده ماندن بود؛ اینکه آلودگی همیشه پشت دیوارهای بیرون نیست، گاهی آرام‌آرام به امن‌ترین پناهگاه‌ها راه پیدا می‌کند و در نهایت، در خود انسان ریشه می‌دواند.بنظرم روایتیه از بقا، ترس و گرسنگی؛ اما پشت این روایت، رنج و تلاشی عمیق هم احساس می‌شد.انگار که بخشی از جان سازنده‌اش در این اجرا به جا مونده باشه.
و انتخاب «Mama» از Queen را هم خیلی دوست داشتم چون انگار ناگهان رگه‌ای از دلتنگی و فقدان رو وارد نمایش کرد و گفت؛در دل تمام این تلاش برای زنده ماندن، هنوز چیزی هست که نمی‌توان از دست داد و فراموش کرد.