زهره سپهریان

هنرساز کارگردان تیاتر

نمایش «به علت ضیق مکان» نمایشی طناز و خلاق، گویا و در عین حال تلخ درباره‌ی ماست. درباره‌ی تمام کسانی که حس می‌کنند فضای زندگی‌شان، چه از نظر معیشتی و چه از نظر روانی، روزبه‌روز دارد کوچک‌تر و تنگ‌تر می‌شود.

در این نمایش، آن فضایِ تقریبا سه متری بیشتر از اینکه شبیه خانه باشد، شبیه یک «سلول» است؛ جایی که حریم شخصی دیگر وجود ندارد و آدم‌ها نه از روی انتخاب، بلکه از روی ناچاری، در هم فرو رفته‌اند. وقتی بدن‌ها در این فضایِ فشرده مدام به هم برخورد می‌کنند، چیزی جز خشم و فرسودگی نصیبشان نمی‌شود. این دقیقاً همان چیزی است که در زندگی واقعی هم داریم تجربه می‌کنیم... وقتی امکان‌ها تنگ می‌شوند، آدم‌ها هم تنگ خلق می‌شوند؛ وقتی راهِ نفس کشیدن از نظر اقتصادی و اجتماعی بسته می‌شود، روابطِ انسانی هم از شکل طبیعی‌شان خارج می‌شوند و تبدیل به یک «هم‌زیستیِ اجباری» می‌شوند.
زندگی تبدیل شده به مبارزه مداوم برایِ بقا........


بازی ها، دکور، نور و موسیقی در تعامل با هم
متناسب، هماهنگ و باور پذیر بود.

پیشکش درود و سپاس به عوامل نمایشِ به علّت ضیق مکان

متن این نمایش در سلیقه من نبود. حد خشونت متن نمایش برای من بالا بود و اجرای نمایش ایستا و ریتم نمایش کند بود.
البته منکر این نمیشم که پشت این نمایش تفکر و تصمیم خوداگاهانه در شکل اجرا و حتی متن وجود داره ولی در هر حال انتخاب بعضی هست و انتخاب بعضی نخواهد بود.


پیشکش درود و سپاس به عوامل نمایش اسب نورد

نمایش دیکته طور بازنویسی واقعیت این روزهای جامعه ماست.

موضوع نمایش چندان برای من ضربه نداشت و قابل پیش بینی بود اما میزانسن و ریتم و زمانبندی نمایش هوشمندانه برنامه ریزی شده بود و به برگ برنده این نمایش تبدیل شده بود.


پیشکش درود و سپاس به عوامل نمایش دیکته طور!