دو تا بیلیط برای امشب سه شنبه 12 آبان دارم جایگاه A ردیف 2 صندلی 10 و 11 . کسی تمایل داشت به شماره 09195040537 پیام بده

از همون اولش معلوم بود که قراره حسابی بخندیم و کیف کنیم. بچه‌های گروه موسیقی واقعاً سنگ تموم گذاشتن با صدای زیبای خانم ساناز امامیه که شور و هیجان اجرا را دو چندان کرده بود. بازیگرها هم خیلی پرانرژی و گیرا بودن.
خسته نباشید به همه‌ی گروه، واقعاً دیدنی بود و کلی چسبید.

چطور اینقدر همه چیز جذاب به تصویر کشیده شده بود،؟؟؟؟ ممنونم از این که شبی فوق العاده ساختید برامون♥️ خسته نباشید♥️

یه کار قشنگ دیگه از بچه های گروه قلب نارنگی، واقعا عالی بود و طبق معمول هم خندیدیم و هم گریه کردیم که نشون از داستان فکر شده و قوی داره. عاشق کارت هایی شدم که آخر نمایش گرفتیم. چقدر خوش سلیقه

عالی بود
واقعا لذت بردم
و به همه پیشنهاد میکنم که حداقل یبار هم شده برید و این کارو ببینید

نمایش ( گرارش لیر ) از نگاه تاترینا : ۴/۱۱
( ملاک امتیازدهی : از ۱ تا ۱۰ )
…………………………..…………………
متن نمایش ( نمایشنامه ) : ۴
کارگردانی : ۴
بازیگری : ۶
طراحی صحنه ( دکور ) : ۴
طراحی نور : ۵
طراحی صدا و موسیقی : ۴
طراحی لباس و گریم : ۷
تأثیرگذاری کلی نمایش : ۱
ارزش توصیه به دیگران : ۲
……………………………..………………
کیفیت ... دیدن ادامه ›› سالن اجرای نمایش : ۶
…………………………..…………………
روایت تاترینا از نمایش ( گزارش لیر ) :

( گزارشِ لیر ) با ایده‌ ای جذاب شکل گرفته است؛ بازخوانیِ مناسباتِ قدرت در جهانِ شاه لیر و جابه‌ جاییِ جایگاهِ شخصیت‌ها در معادله‌ ی بقا.
تغییرِ موضعِ دخترِ کوچک ( کوردلیا )، جایی که ستایش و تملق را به ابزارِ رسیدن به موقعیتی تازه تبدیل می‌ کند. این ایده ظرفیتِ شکل‌ گیریِ یک درامِ هوشمندانه را دارد. در اینجا مسئله، انسان‌ هایی هستند که برای بقا، هویت و موضعِ خود را با مختصاتِ قدرت تنظیم می‌ کنند؛ مضمونی قابل‌ تأمل که می‌ توانست ستونِ اصلیِ یک تجربه‌ ی آوانگارد باشد؛ اما افسوس که در اجرا، این ستونِ نمایش زیرِ بارِ آشفتگیِ ساختاری فرو می‌ ریزد.

مشکلِ اصلیِ نمایش، متن و کارگردانی است. ایده وجود دارد، اما دراماتورژی از پرورشِ آن بازمانده است. روایت پیش می‌ رود، شخصیت‌ها جابه‌ جا می‌ شوند و موقعیت‌ها شکل می‌ گیرند، اما هیچ‌ کدام به پیوندی ارگانیک دست نمی‌ یابند. اجرا شبیه ساختمانی است که مصالحِ ارزشمندی دارد، اما معمارش نتوانسته میانِ آن‌ها پیوندی محکم برقرار کند.
در این اجرا، انتخابِ صحنه‌ ی دوسویه، بیش از آن‌ که یک تصمیمِ سنجیده باشد، به مانعی برای تماشای اثر تبدیل شده است. میزانسن‌ها با مختصاتِ این چیدمان تناسب ندارند و عملاً تنها تماشاگرانِ پنج صندلیِ بخشِ میانیِ سالن، تا ردیفِ چهارم، از اشرافِ مناسبی بر صحنه برخوردارند. برای دیگر مخاطبان، تماشای نمایش به جدالی با زاویه‌ ی دید تبدیل می‌ شود!
تصاویرِ پخش‌ شده در دو سوی سالن نیز پس از چند دقیقه عملاً از کار می‌ افتند. عناصری که می باید به جهانِ نمایش وسعت بدهند، خیلی زود به تزئیناتی بی‌ مصرف تبدیل می‌ شوند. نه کارکردِ دراماتیکی دارند، نه معنایی مستقل می‌ سازند و نه نسبتی ضروری با کنشِ صحنه پیدا می‌ کنند. حضورشان بیشتر شبیه ویترینی است که پشتِ آن کالایی برای عرضه وجود ندارد.
بازی‌ ها نیز گرفتارِ نوسانی ناموجه‌ اند. برخی بازیگران حضوری قابل‌ قبول و حتی درخشان دارند، اما تعدادی دیگر، به‌ ویژه دو دخترِ بزرگ‌ ترِ شاه لیر که در یک‌ سومِ ابتداییِ نمایش نقش‌های کلیدی دارند، از پرداختِ کافی برخوردار نیستند. شخصیت‌ها بلاتکلیف‌ اند و بازی ‌ها نیز از این بلاتکلیفی آسیب می‌ بینند. حاصل، ترکیبی ناهمگون است؛ چند بازیِ خوب در کنارِ اجراهایی معمولی و بعضأ آماتورگونه.
در ( گزارش لیر )، تجربه‌ ی بازیگران به‌ تنهایی تضمین‌ کننده‌ ی کیفیت نیست؛ اینجا جایِ خالیِ نگاهِ هدایت‌ گرِ کارگردان به‌ وضوح احساس می‌ شود.
نورپردازی نیز صرفأ وظیفه‌ ی روشن‌ کردنِ صحنه را انجام می‌ دهد. نه فضایی می‌ سازد، نه بر موقعیت‌های دراماتیک تأکید می‌ کند و نه به روایت چیزی اضافه می‌ کند. تنها نوری می‌ آید تا دیده‌ شدن را ممکن کند!
اختلال‌های صوتی و قطع‌ شدنِ گاه‌ به‌ گاهِ صدای میکروفن‌ ها نیز به مشکلاتِ فنیِ اجرا اضافه می‌ شود؛ اتفاقی که ارتباطِ مخاطب با دیالوگ‌ ها را مختل می‌ کند.
در مقابل، طراحیِ لباس از معدود بخش‌های قابل‌ دفاعِ نمایش است. انتخابِ رنگ‌ها و ترکیبِ پوششِ شخصیت‌ها از منطق و انسجامی برخوردار است که در بسیاری از اجزای دیگرِ اجرا غایب است.

مسئله‌ ی این نمایش، جسارت در انتخابِ فرم نیست؛ ناتوانی در مهارِ همان جسارت است. مواجهه‌ ی نوآورانه با متنِ شکسپیر، با چیدمانِ نامتعارفِ عقیم، تصاویرِ بی‌ ثمر و میزانسن‌ های بی‌ کارکرد به دست نمی‌ آید. فرمِ متفاوت، زمانی با ارزش است که از دلِ اندیشه‌ ی اثر بیرون آمده باشد.
در ( گزارشِ لیر )، نوآوری به آرایشِ بی‌ ثمرِ صحنه بدل شده است و تجربه‌ گرایی، نقابی برای پنهان‌ کردنِ ضعف‌های اجرایی.
در اینجا کارگردان ایده‌ ای در اختیار داشته که ظرفیتِ تبدیل‌ شدن به اثری قابلِ اعتنا و چندلایه را داشته است، اما در پرداختِ اجرایی، نتوانسته آن را به سرانجامی درخور برساند. نمایش در تمامِ طولِ اجرا به دنبالِ انسجام می‌ گردد، ولى هر بار از کنارِ آن عبور می‌ کند! آنچه باقی می ماند، نه یک تجربه‌ ی موفق، بلکه بذری است که هرگز مجالِ روییدن نیافته است…

نمایش فوق‌العاده زیبایی بود
از حرکت بدن بازیگرا باید بگم ک عالی و‌بی‌نظیر بود
از لحاظ نور هم باید بگم ک هرصحنه رو ب شکل خاصی بازگویی میکرد
و‌ در کنارش داستان ب موضاعات مختلفی اشاره کرده بود

نمایش «جادهٔ طولانی مارپیچ» با روایتی تأمل‌برانگیز، به عشق، ناکامی و عواطف متناقض انسانی می‌پرداخت؛ روایتی از دو داستان موازی که در پایان به یکدیگر می‌رسیدند.
در بخش‌هایی از اجرا، ناهماهنگی‌هایی به چشم می‌خورد. در چند مورد، دیالوگ‌های بازیگر زن و مرد روی هم می‌افتاد، به‌گونه‌ای که شنیدن و درک هم‌زمان هر دو جمله دشوار می‌شد و تماشاگر را سردرگم می‌کرد. همچنین حضور بازیگر پنجم در روایت بسیار کم رنگ بود، شاید با افزودن نقش به این کاراکتر، بتوان برای آن جایگاه مناسب تری ساخت. همچنین به نظرم خانم بابائیان، ایفاگر نقش دخترک فرانسوی، آیندهٔ روشنی در بازیگری دارند و برایشان آرزوی موفقیت می‌کنم.
بخشی از تجربهٔ ناخوشایند من در اجرای دیشب، البته نه به خود نمایش، بلکه به شرایط تماشای آن بازمی‌گشت. نشستن در کنار عکاس، در بخش‌های قابل‌توجهی از اجرا تمرکزم را بر هم زد. صندلی‌های نامناسب سالن نیز مزید بر علت بود. در ردیف نخست، کافی بود یکی از تماشاگران روی صندلی‌اش جابه‌جا شود تا تمام ردیف صندلی‌ها به حرکت درآید. این تکان‌های مکرر، هم آزاردهنده بود و هم فرصت همراهی دقیق با نمایش را از من می‌گرفت.
با همهٔ این‌ها، اگر مشکلات سالن و حواس‌پرتی ناشی از حضور عکاس را کنار بگذارم، «جادهٔ طولانی مارپیچ» را نمایشی می‌دانم که ارزش دیدن دارد.
برای تمام عوامل این نمایش آرزوی موفقیت دارم.

جالب بود و متفاوت با اجرای عالی
نمایش چند بُعد از فضای جامعه
طرح مسائلی که در خود داستان هم قرار نیست هیچ شخصی مسئولیت یک سری مشکلات را بعهده بگیره
بازگو کننده وضعیت خانواده های ایرانی که همه چی رو هواست. و فقط زمان میگذره، تا خدا بخواد به کجا برسه !!!