مائده کمیجانی

هنرساز فعال هنری

قبل از اجرا، کامنت‌ها رو خونده بودم و دیدم که خیلی‌ها نمایش رو با «بیانیه کمیسیون صندلی» مقایسه می‌کنن. اما بعد از تماشای کار، نظرم اینه که از نظر موضوعی شاید شباهت‌هایی بین این دو اثر وجود داشته باشه، اما شیوه‌ی اجرا و پرداختشون متفاوته. به نظرم اتفاقاً همین تفاوت‌هاست که نشون می‌ده گروه در حال تجربه کردن مسیرهای تازه و پیشرفته. کارگردان تونسته کیفیت همیشگی گروه رو حفظ کنه و با توجه به جدی‌تر بودن موضوع، فضای متفاوتی بسازه. به نظر من هم قرار نیست همه‌ی کارهای یک گروه شبیه هم باشن.

نورپردازی کار رو خیلی دوست داشتم و در مجموع می‌تونم بگم که نمایش خوش‌ساختی بود که هم خوب خنده می‌گرفت و هم حرفش رو می‌زد، بدون اینکه برای خندوندن مخاطب، شوخی‌ها رو به زور وارد اجرا کنه؛ طنزش به‌اندازه و در خدمت خود داستان بود و این رو خیلی دوست داشتم.

البته به نظرم از اواسط اجرا ریتم یه مقدار افت می‌کرد. تعداد ارباب‌رجوع‌ها می‌تونست کمتر باشه و یکدست‌تر بودن بازی‌ها هم می‌تونست به بهتر شدن اجرا ... دیدن ادامه ›› کمک کنه.

در مجموع، خیلی خندیدیم و از دیدن این کار لذت بردیم. به همه‌ی بچه‌های گروه دماغ‌قرمز خسته نباشید می‌گم و امیدوارم باز هم کارهای خوبی ازشون ببینیم.

به نظرم متن نمایش به‌خودیِ‌خود خیلی قوی و پرظرفیته؛ هرچند اوایل اجرا شاید کمی طول بکشه تا با ریتم و فضای کار همراه بشین، اما رفته‌رفته اون‌قدر درگیرش می‌شین که چشم از صحنه برنمی‌دارین. از طرفی، بیان و بدن فوق‌العاده‌ی بازیگرها از نقاط قوت اجرائه که تماشاییه.

فکر می‌کنم با کمی روان‌تر شدن ریتم اجرا و هماهنگی بیشتر در بعضی از بازی‌ها و جزئیات اجرایی، می‌شه از این متن به تجربه‌ای حتی جذاب‌تر رسید. در مجموع، دیدنش رو در شب‌های باقی‌مونده به‌شدت پیشنهاد می‌کنم. ✨

به تک‌تک اعضای این تیم خسته نباشید می‌گم و امیدوارم باز هم ازشون کارهای قشنگ‌تری ببینیم. دمتون گرم برای این تجربه‌ی دوست‌داشتنی و به امید اجراهای بیشتر و درخشان‌ترتون 🤍✨

من کار رو خیلی دوست نداشتم. قبلا دایی وانیا رو با کارگردانی آقای معجونی دیده بودم و توقع خیلی متفاوتی داشتم. این که تغییر بازیگرها حتما باید با صدا زدن شخص اتفاق میوفتاد تا تو بفهمی که الان نقش عوض شده، به نظرم جالب نبود و خیلی بهتر می‌شد اجراش کرد. به نظرم آقای هوتن شکیبا از صداسازی و تغییر لحن و نقش خیلی کمتری توی این تئاتر استفاده کردن و توقع من از این نمایش بالاتر بود. برای من نمایشی بود که بیشتر از ترکیب دو بازیگر کنار هم لذت بردم و دقایقی رو خندیدم. بازی آقای معجونی رو هم دوست داشتم. شلوغی بیش از حد سالن، حرف زدن مداوم تماشاچی‌ها و یا ابراز علاقه‌شون حین اجرا هم یکی از نکاتی بود که به شدت روی تجربه دیدن من تاثیر گذاشت. در کل به بازیگرها و عوامل خسته نباشید میگم.

اوابل اجرا یکم روند کند بود و دیر درگیر قصه می‌شدی ولی بعدش واقعا خوب پیش رفت. نحوه شروعشون هم برای من جالب بود که از قبل از ورود تماشاچی اجرارو شروع کردن. چیزی که برام خیلی جالب بود، دیالگو‌ها جوری بودن که واقعا به فکر فرو می‌رفتی و دائما قیاس‌های توی صحنه رو توی زندگی خودت هم انجام می‌دادی. من کار رو دوست داشتم. به نظرم جا برای بهتر شدن داشت ولی در کل برام اجرای خوبی بود. خدا قوت و خسته نباشید.

نمایش بسیار خوبی بود. نمایشنامه ملکه زیبایی لی‌نین یکی از نمایشنامه‌های سخت برای اجرا هست ولی واقعا با بازی و کارگردانی خوب شاهد یک اجرای خیلی خوب خواهید بود. من بازی نقش مورین رو خیلی دوست داشتم، حس‌های مختلف رو به راحتی بهت القا می‌کرد و نقش خیلی سختی بود که بازیگر خانم به خوبی از پسش براومده بود. بازی بازیگر نقش مادر رو هم دوست داشتم. تضادی که توی نمایش جذاب بود این بود که واقعا نمی‌دونستی حق رو باید به کی بدی و این نمایش رو تا آخر برات جذاب‌تر می‌کرد. هماهنگی اجرارو هم خیلی دوست داشتم، از تعویض نور و میزانسن گرفته تا موسیقی‌ها. تنها ایرادی که از نظر من وجود داشت، صحنه اول صدای موزیک خیلی زیاد بود و صدای بازیگرها شنیده نمی‌شد. یک مورد دیگه هم که به چشمم اومد؛ صحنه‌ای که پاتو برای مورین نامه می‌نویسه به نظرم می‌شد بیشتر بهش پرداخته بشه. اکت بازیگر با نریشن همخون نبود، اول نامه رو از سمت راست نوشتن بعد عوض کردن و از سمت چپ شروع کردن، و در کل فکر میکنم جا داشت که بهتر باشه. در کل به همه بازیگرها، عوامل و کارگردان خسته نباشید میگم. عالی بودین و دمتون گرم.

دیشب به تماشای این کار نشستیم. اول از همه به کل تیم خسته نباشید میگم و براشون آرزوی موفقیت بیشتر رو دارم؛ من کار رو خیلی دوست داشتم. به نظرم ریتم اول کار یکم کند و خسته‌کننده بود ولی بعدش که نقش‌ها کاملا مشخص شد و روند قصه روی ریتم افتاد، نمایش خیلی لذت‌بخش شد. اول کار یکم دیالوگ‌ها نامفهوم بود و متوجهشون نمیشدیم.

برگ برنده نمایش به نظر من آقای کاظم سیاحی بود؛ واقعا بازیشون بی‌نظیر بود و به شدت بازیگر توانمند و درخشانی هستند.

طراحی صحنه و طراحی نور فوق‌العاده بود و واقعا از لحظه لحظه‌ای که دکور و نور عوض میشد، لذت بردیم. اکت عروس دریایی رو خیلی دوست داشتم، طراحی لباسش خیلی زیبا بود و حرکات فرم جالبی رو اجرا ... دیدن ادامه ›› می‌کردن.

اول نمایش بابت استفاده از گوشی تذکر داده شد و مخاطب تئاتر دیشب، کاملا این کار رو رعایت کردن و این به نظرم خیلی نکته‌ی زیبایی بود. تهویه سالن به شدت مناسب بود و اصلا در مدت اجرا اذیت نشدیم و تقریبا سر ساعت شروع شد.

بازی آقای خسرو پسیانی رو هم دوست داشتم. با بازیشون توی نمایش ریش آبی کاملا متفاوت بود. بازی خانم پسیانی رو هم خیلی دوست داشتم. دوست داشتم بازی آقای حسینی‌نیا رو هم ببینم که متاسفانه مصدوم شده بودن و از دیدن بازیشون محروم شدیم.

در کل نمایش زیبایی بود و ارزش دیدن داشت. قطعا بهتون پیشنهادش می‌کنم.

به نظرم اگر میخواهید این اجرا رو ببینید حتما اول این کامنت رو بخونید!

موسیقی کار رو دوست داشتم، بازی سربازها بسیار خوب بود اما محتوا و کل اجرا چنگی به دل نمیزد.
نمایش به زبان آلمانی و انگلیسی و روسی اگر اشتباه نکنم بود ولی صحنه‌ی وسط یهو زبان اجرا فارسی میشه و دلیلش اصلا معلوم نیست و به نظرم میزد بیرون.

چون زبان اجرا فارسی نبود اهمیت زیرنویس به شدت بالا میرفت و زیرنویس به شدت بد بود و یا جلوتر بود و یا عقب‌تر. تو دائما باید اجرا رو حدس میزدی! یا دیالوگ رو حفظ میکردی که بعد از اجرای بازیگر بفهمی دیالوگ چی بوده!
صحنه‌ی وسط اجرا (جایی که کشیش به همراه 4 تا دختر وارد میشه) به قدری اگزجره بود که کلا روند اجرا رو از دست میدادی و از ... دیدن ادامه ›› کار جدا میشدی.
کار مربوط به زمان جنگه، با اِلمان‌های نازی‌ها و جوراب بازیگر زن همراه کشیش جوراب نایکی هستش!!! جزئیاتی که مشخصه هیچ اهمیتی بهش داده نشده.
دخترهای این صحنه به قدری جیغ زدن که نصف حرفاشون نامفهوم بود و از شدت سر و صداشون سردرد میگرفتی. بازیهاشون به شدت اگزجره و اغراق آمیز بود و میفهمیدی که منتظرن صحنه ی بعدیشون شروع شه تا سریع خودشون اجرا کنن!
کار کار جنگیه و فضاش یک چیز متفاوته و گنجوندن شوخی های مربوط به انتخابات و به زور از مخاطب خنده گرفتن واقعا خیلی چیز بی ربط و اضافه‌ای بود.

صداهای سالن به قدری زیاد بود که همگی بعد از اجرا سردرد داشتیم و استانداردش رعایت نشده بود. یک جاهایی انقدر زیاد میشد که بازیگر باید فریاد میزد تا شاید بتونی صداشون رو بشنوی.

و در انتها صحنه آخر و رقص گروهی نمایش رو دوست داشتم.

و جمع‌بندیم از کار اینه که سربازها بازیگراهای بسیار با استعدای بودن و من تک به تک اجراهاشون رو دوست داشتم ولی با اجرا و جسارتا کارگردانی بد نقش و بازیشون حیف شده بود. من امیتاز کلیم به این اجرا 2 یا نهایت 2.5 هستش.