اکرم ندیمی

هنرساز نغمه

برای من این نمایش فقط روایت زندگی یک آدم و یک عشق از دست‌رفته نبود؛ خیلی جاها تصویری از وضعیت امروز جامعه‌مون بود؛ جوان‌هایی که با وجود آرزوها و رویاهای بزرگ، زیر فشار فقر، جنگ، ناامیدی و شرایط سخت زندگی، کم‌کم خسته و بی‌انگیزه می‌شن. شاید تبدیل شدن شخصیت به مجسمه، نمادی از همین آدم‌هایی باشه که زمانی پر از رویا و حرکت بودند، اما آن‌قدر تحت فشار قرار گرفتند که در نهایت گاهی فقط می ایستندوتماشامی کنند

«فقط خدا» برای من فقط یک نمایش نبود؛ یک تلنگر بود. قصه‌ی مردی که تمام عمر برای دیده‌شدن جنگید، مدال گرفت و در نهایت فهمید سنگینیِ این موفقیت‌ها او را از خودش و عزیزانش دور کرده، خیلی برایم تأمل‌برانگیز بود.

بیشتر از همه این را دوست داشتم که زندگی‌اش ناگهان بهتر نشد؛ نگاهش به زندگی تغییر کرد.
شاید نباید تمام ارزشمان را به دیده‌شدن و تأیید آدم‌ها گره بزنیم؛ مهم‌تر این است که خدا ما را بخواهد.

یک چیز دیگر که بعد از دیدن نمایش مدام به آن فکر کردم: چقدر جای چنین تئاترهایی در آموزش‌وپرورش خالی است. چه ابزار زیبایی می‌تواند باشد برای اینکه مفاهیم معنوی و انسانی را به بچه‌ها آموزش بدهیم؛ نه با نصیحت و اجبار، بلکه با قصه، احساس، تصویر و تجربه. شاید یک نمایش بتواند مفهومی را در ذهن و قلب یک نوجوان بنشاند که ده‌ها ساعت حرف زدن نتواند.

واقعاً لذت بردم و ممنونم که بعد از تمام شدن نمایش، هنوز ذهنم درگیرش بود.

بسیار لذت بردم. برای اولین تجربه‌ی کارگردانی، همه‌چیز واقعاً عالی و قابل‌تأمل بود.
از جایی به بعد آن‌قدر در فضای اثر و بازی‌ها غرق شدم که کاملاً فراموش کردم در حال تماشای یک نمایشنامه‌خوانی هستم؛ فقط بازی‌ها را می‌دیدم و با خودِ نمایش همراه شده بودم.
به‌خصوص بازیگر نقش مردِ فیلنما واقعاً بی‌نظیر بود و با نهایت احساس و ظرافت نقش را ایفا کرد.
خسته نباشید و تبریک صمیمانه به کارگردان و تمام گروه عزیز.