محمد طالبی

هنرساز فعال هنری

شاهکار .... حسن پورشیرازی عزیز بی نظیر است

فیلمی بد، هرچند قابل تحمل ...
دلیل نمیشود چون فیلم کاملا به صورت سکانس-پلان (که چیز جدیدی هم در سینمای ایران نیست) گرفته شده حتما هم اثر خوبی باشد. هدایت بازیگران به هیچ صورت درست انجام نگرفته و از یک جایی به بعد مدام در حال داد و فریاد و گریه هستند و مخاطب از خودش میپرسد اینهمه عربده و زاری برای چیست؟ برای تاثیرگذاری بیشتر نقش و مثلا ارائه بازی خوب؟ برعکس تبدیل به کاراکترهای نچسبی میشوند که فقط آبغوره گرفتن کارشان است.
همچنین از جایی به بعد مهر غیرمنطقی بودن برخلاف ژانر و سیر داستانی گریبانگیر فیلمنامه میشود که منِ مخاطب با دیدن آن میمانم که چرا ایده خوب و لوکیشن جذاب فیلم دستمایه سهل انگاری کارگردانان کم خرد آن شده و همچین محصول فراموش شدنی و سخیفی را تحویل به ما داده است.
نمره من ۲ از ۵

لولی مانند شخصیت اصلی اش کاملا از هر نظر الکن است. فاجعه ای که در همه قسمت ها دست روی هر چیزی بگذاری کاملا خراب کرده است. از بازی مصنوعی و ضعیف و اگزجره کاراکترهای مردش بگیر تا فیلمنامه ای که وجود ندارد و حتی فرمی که رعایت نشده و زیرنویسی که غلط املایی دارد!
جناب فرهمند گرامی لطفا اگر از این به بعد بودجه ای به دست شما رسید آن را صرف خیریه بکنید و اصلا سراغ فیلم سازی نرید.
جناب علی شاهیده عزیز فیلمبردار محترم من علت وجود شما رو اصلا درک نمیکنم وقتی که کلا دوربین در اکثر مواقع در حالت لانگ شات یا مدیوم شات کار گذاشته شده دیگر نام فیلمبردار در کنار عوامل بی معنا به نظر میرسد.
تدوینی که شلخته هست و دیگر هیچ!
رضا فرهمند مثلا خواسته متفاوت باشد، اما با عرض معذرت و احترام گند زده است!
نمره من ۱ از ۵

نابود شده زیر سایه عدم منطق ...
همه چیز با اولین زنگ به کاراکتر خانم در فیلم بهم میریزد و به من مخاطب میفهماند با فیلمی به شدت غیر منطقی از نظر روایت و محتوا سر و کار دارم. در ادامه بهتر میشود و این بهتر شدن به خاطر بازی جذاب جناب رضا بابک و تا حدودی فیلمنامه تف بندی شده نیمه اول فیلم است.
اما با رسیدن کاراکتر پلیس و وارد شدن فیلم به فاز دوم همه چیز بدتر به قهقرا می‌رود. غیر واقعی بودن و مصنوعی بودن سلسله اتفاقات و شیمی بین کاراکترها اینقدر از اینجا به بعد بدتر میشود که توی ذوق میخورد و مخاطب احساس میکند احتمالا فیلم برای بازه سنی ۶ تا ۱۳ سال ساخته شده و به شعورش توهین میشود!
و در آخر این افسوس باقی میماند که پتانسیل جذاب فیلم با کاراکتر مرد جذاب ترش و ایده تک لوکیشنی خوبش چطور به خاطر کم هوشی کارگردان که نویسنده هم هست بر باد رفته.
متاسفانه اگر با فیلم بهتری سرو کار داشتیم بازی جناب بابک هم بیشتر به چشم می آمد. حیف که این استعداد و بازی خوب توسط فیلم نابود شد.
نمره من ۲ از ۵

ضعیف، ملال آور و به شدت غیر منطقی.
«فریاد» فیلمی هست که فریاد ما را بابت اینجور ساخته شدنش در می آورد! جناب اردلان گرامی نتونسته اونطور که باید و شاید از فیلمنامه موجود، که اتفاقا دورنمای جالبی هم دارد و ایده خوبی پشتش نهفته است یک اثر خوب از خود به جا بگذارد.
روایت تبدیل پرسوناژ پسربچه که هرچقدر به اواخر فیلم نزدیک میشود به یک کاراکتر عجیب و غریب و پایان بندی پوچ فیلم به همراه نماد گرایی بی معنی در سیر روایت فیلم که هیچ معنی خاصی را القا نمی کند + بازی بی انرژی و بی حال بازیگرا و عدم پرداخت شخصیت یا شخصیت پردازی به شدت غلطشون همه و همه دست به دست هم دادند تا «فریاد» متاسفانه تبدیل به یکی دیگر از چرت های جشنواره امسال شود.
نمره من ۱ از ۵

دوستش داشتم. دست روی موضعی گذاشته بود تا بتونه ترحم مخاطب رو بخره و از بیننده سواستفاده کنه ولی در عین حال سعی در برقراری توازنی هر چند اندک برای خوب کردن حال مخاطب هم میکرد که بعضی جاها موفق و بعضی جاها ناموفق بود مخصوصا اوایل تا اواسط فیلم. بازی ها یکدست و روان و به نظرم این راکورد حسی بازیگران تا اواخر هم بالانس بود. چیزی که بر می آمد این نکته بود که کارگردان سعی کرده از ادا در آوردن خودداری کنه که به نظر کمی تا قسمتی موفق شده و کمی تا قسمتی ناموفق. فیلمنامه بعضی جاهای غیرمنطقی طی میشد اما در کل چفت و بست خوبی داشت.
نمره من ۴ از ۵

در یک کلام معرکه. حال خوب کن و بازی های به شدت روان. بهترین فیلمی از جشنواره که تا الان دیدم به همراه طنز هوشمندانه و کاملا به دور از ادا بر خلاف فیلم هایی مثل «چشم بادومی» و «شوهر ستاره» که مدام این لحن ادایی رو در موضوعات مختلف داخل صورت شما میکوبن. بی شیله پیله ترین فیلم جشنواره تا به الان بوده و لذت بخش.
نمره من ۵ از ۵

دست کمی از فاجعه نداشت. شخصیت پردازی کاراکترهای مهدی هاشمی ساره بیات و علی باقری به خوبی انجام نگرفته بود. ادایی به شدت و همین فیلم رو در منجلاب سیر بیان غیر منطقی خودش پیش مییرد. «چشم بادومی» مدام در حال فریاد زدن داخل صورت شماست که من رو ببین، ببین چقدر تحت تاثیر یک فرهنگ غلط داره کاراکتر نوجوونم آسیب میخوره. و اینکه به شدت پر سر و صدا و حجم بالایی از مثلا تنش رو میخواست یه مخاطب ارائه بده که متاسفانه در همش ناموفق موند و بیشتر اعصاب من مخاطب رو خرد میکرد.
نمره من ۱ از ۵