پاشنه آشیل نمایش متن آن است. در جایی که عماد الدین رجبلو و سمیرا سرچاهی با کارگردانی خود به خوبی می درخشند و همچنین بازیگران با هنرنمایی روان و خوب خود درخشش خویش را نشان میدهند متن و داستان همه چیز را خراب می کند.
پایان بندی ناامید کننده و ول نمایش ضربه ای محکم تر به این اثر زده بیشتر ذوق مخاطب را کور میکند.
دکور هم با وجود جلوه گر بودن خود کمکی در راستای پیشبرد نمایش نمیکند.
حیف از نویسندگی و متن عقیم