دیدن این مجموعه پوستر واقعاً جذاب بود. چیزی که از همون اول به چشم می‌اومد، تنوع نگاه، کیفیت کارها و سلیقه‌ای بود که پشت طراحی‌ها قرار داشت. هر پوستر انگار سعی کرده بود با زبان خودش، یه گوشه از حال‌وهوای یک نمایش رو به تصویر بکشه. البته همیشه یه مرز باریک بین جذابیت بصری و وفادار موندن به جهان خود اثر وجود داره؛ جایی که ممکنه تصویر اون‌قدر پررنگ بشه که از خود نمایش جلو بزنه. به نظرم همین پیدا کردن تعادل، یکی از سخت‌ترین و در عین حال جذاب‌ترین بخش‌های طراحی پوستر تئاتره.

گاهی مخاطب قبل از اینکه پاش به سالن برسه، یک‌بار از دریچه نگاه طراح وارد نمایش شده. اینجاست که پوستر دیگه فقط یه ابزار تبلیغاتی نیست؛ بخشی از هویت یک اجرائه. چیزی که اگه درست و جدی گرفته بشه، می‌تونه حتی سال‌ها بعد از تموم شدن اجرا هم توی ذهن مخاطب باقی بمونه. فکر می‌کنم تئاتر به این هویت‌های تصویری بیشتر از چیزی که تصور می‌کنیم نیاز داره و باید برای طراحی و طراح هم به اندازه بقیه بخش‌های یک اجرا ارزش قائل شد.

در آخر، خسته نباشید و دست‌مریزاد به همه بچه‌های استودیو «چند درجه قرمز» و به‌خصوص پوریا احمدیان که برای این بخش از جهان تئاتر وقت، فکر و سلیقه گذاشتن. دیدن چنین مجموعه‌ای واقعاً خوشحال‌کننده‌ست.💥♥️✨