.
یکی از مهم‌ترین امتیازهای کارگردانی مهدی برومند در نمایش پس‌ماند، داشتن ایده اجرایی مشخص و توانایی تبدیل آن ایده به یک زبان صحنه‌ای مستقل و رسیدن به یک فضاسازی هنرمندانه است.

بسیاری از کارگردانان صاحب ایده هستند، اما همه قادر نیستند آن ایده را به یک جهان نمایشی منسجم تبدیل کنند. برومند در این نمایش نشان می‌دهد که فضاسازی برای او صرفاً چیدمان عناصر روی صحنه نیست، بلکه خلق یک نظام زیبایی شناسی و معنایی است، نظامی که در آن میزانسن، نور، سکوت، حرکت و حتی خلأهای صحنه در خدمت یک ایده واحد قرار می‌گیرند.

او به‌خوبی می‌داند چگونه از محدودیت‌های سالن، امکاناتی تازه برای روایت خلق کند و چگونه از دل کمترین ابزارها، بیشترین تصویر ذهنی را در مخاطب بسازد. این توانایی، نشانه یک کارگردان خلاقی است که می‌تواند از یک ایده، یک دنیای کامل خلق کند و مخاطب را به درون آن دنیا فرا بخواند. او به‌جای آنکه ... دیدن ادامه ›› اسیر کمبودها شود، از همان محدودیت‌ها ابزار خلق می‌سازد و این همان نقطه‌ای است که تفاوت یک کارگردان معمولی با یک کارگردان خلاق آشکار می‌شود.

در این میان، یکی از مهم‌ترین نکاتی که نباید نادیده گرفته شود، حضور سجاد افشاریان در مقام تهیه‌کننده است. تئاتر زمانی می‌تواند به کیفیت هنری مطلوب برسد که میان نگاه کارگردان و رویکرد تهیه‌کننده نوعی درک مشترک شکل بگیرد. افشاریان در نمایش پس‌ماند نشان داده که تهیه‌کنندگی صرفاً به معنای مدیریت تولید نیست بلکه می‌تواند به معنای حمایت از یک جهان هنری و کمک به تحقق یک ایده خلاقانه باشد. وقتی تهیه‌کننده کیفیت هنری را در اولویت قرار می‌دهد، امکان ظهور چنین تجربه‌هایی فراهم می‌شود.

نمایش پس‌ماند یادآور این حقیقت است که هنوز در تئاتر ایران، خلاقیت می‌تواند بر کمبود امکانات غلبه کند. مهدی برومند با کارگردانی خود ثابت می‌کند که تخیل، مهم‌ترین سرمایه یک کارگردان است و سجاد افشاریان نیز نشان می‌دهد که تهیه‌کننده‌ای که به کیفیت هنری ایمان دارد، می‌تواند نقشی تعیین‌کننده در شکل‌گیری یک اثر موفق ایفا کند. حاصل این همراهی، نمایشی است که مخاطبش را به یک تجربه حیرت انگیز از تماشای یک اثر هنری می رساند.

تئاتر دیلی را در اینستاگرام و تلگرام دنبال کنید