سلام. کامنت نمیدونم چندم:

امشب مهمان جهانی بودم بی نام. خوشحال تر از اینکه کاراکتر روبروی من (کسی که چشم بند داره و رگ های روی صورتش رو زخم های دیگران می دونه) تونست به درخت سرو برسه و از جمع، پیروی نکنه. خودش باشه و خودش رو در حد امکان اجرا کنه.