دل آرام کمالی نژاد

هنرساز دل آرام کمالی نژاد

سلام دلارام عزیز و هنرمندم
وقتی به نمایش 257 اومدم و من رو مقابل شما قرار دادند در همان زمان دو نوع صدا در سرم پلی شد که یکیش این بود که وای چه کاراکتر بامزه و جذابی چه هیجان انگیزه و صدای بعدی صدایی بود که ،میگفت چیش هیجان انگیزه یه سوسک اخه!🤓
یه سوسک چه حرفی میتونه برای گفتن داشته باشه اون فقط یه سوسکه و این واقعا مسخره است
میدونی ما ادما همیشه عادت به قضاوت کردن داریم اما من مدت هاست که میتونم دکمه ی قضاوتم رو کنترل کنم و اون رو روحالت خاموش گذاشتم و با جون و دل مقابلت قرار گرفتم و من رو بسیار حرفه ای وارد دنیای سوسک کردی
چه دنیای قشنگی بود خیلی حرفه ای من رو وارد لایه های پنهانی احساساتم کردی من رو به خودم نزدیک تر کردی بهم یاداور شدی ما ادمها تا چه اندازه میتونیم ترسناک باشیم من در یک ساعتی که در مقابل شما بودم کلی چیز از شما یاد گرفتم و اون یک ساعت برام خیلی با ارزش شده هنوز هم بعد از گذشت چند روز بهش فکر میگنم و لبخند میزنم،
ممنونم ازت دختر زیبا
و یه چیز دیگه رابطه ام با سوسک ها هم بهتر شده دیگه مثل قدیم ازشون متنفر نیستم ،من واقعا از چیزی که همراه تو ساختم راضی هستم🙏

دل آرام عزیزم🪳
واقعا از همسفرت بودن لذت بردم
یک ساعت نقاب روزمرگیم رو برداشتم و با کفشای تو قدم زدم
حال دلم عوض شد و حرفات رو به خاطر سپردم

به امید موفقیت های روزافزونت🤎

شاید باید یه روز، پیش بینی می‌کردی که با کسی روبرو بشی که برای همراهی باهاش، باید بال داشته باشی. شاید اون لحظه که راه رفتی، همون لحظه‌ای بود که رنج رو اجرا کردی.

«دل‌آرامِ عزیز…

در آن تاریکیِ زنده و دامنه‌ی مبهمِ تئاتر، جایی که زمین زیر پاهایم لرزید و میانِ آن همه هیاهو، چهره‌ی “سوسک” بر من تابید، تو نقاب از روی ترسی کهنه برداشتی. آنجا، در آن تقابلِ چشم در چشم، من تنها یک بازیگر ندیدم؛ آینه‌ای دیدم که مرا به تماشای خودم دعوت کرد.

تو در نقش آن موجودِ طردشده، با نگاه و صدایت به من یادآوری کردی که گاهی باید تا عمقِ تیرگی‌ها و ناخواسته‌ها پایین رفت، تا بتوانی زل بزنی به چشم‌های خودت و بگویی: «من همین تاریکی، همین پوسته‌ی زبر و همین زخم‌ها را هم دوست دارم.» تو دستم را گرفتی و از میان آن پیله گذشتی تا به من بفهمانی پروانه‌شدن، از دلِ همین پذیرشِ بی‌قیدوشرطِ خودمان آغاز ... دیدن ادامه ›› می‌شود.

امروز، به حرمتِ آن نگاهِ عمیق و آن دیالوگِ تکان‌دهنده‌ای که در جانم نشست، می‌خواهم عهد ببندم:

دیگر از سایه‌ی خودم روی برنمی‌گردانم. خودم را، با تمام نقص‌ها و سوسک‌وارگی‌های پنهانم، در آغوش می‌کشم.

و پیش از آنکه دیر شود، به تمام کسانی که برای من حکمِ «پروانه» را دارند—همان نازنینانی که نور را به زندگی‌ام می‌پاشند—بلند و بی‌پروا خواهم گفت که چقدر دوستشان دارم و چقدر حضورشان برایم حیاتی است.

سپاس برای آن تجربه‌ی ناب، برای آن رسالتِ هنرمندانه‌ات که مرز میان تماشاگر و اثر را درنوردید و مرا به خودم بازگرداند.»

مواجهه‌ی نفس‌به‌نفس و تعاملی با "سوسکی که زیبایی‌اش دیده نمی‌شود، از انسان‌ها و بی‌رحمی‌هایشان می‌ترسد، دلش می‌خواهد بارش آهسته‌ی برف سفیدرنگ را ببیند، و برای رسیدن به پروانه‌اش باید یاد بگیرد تا از پله‌ها بالا برود" تجربه‌ی ویژه و بسیار جالبی بود.
بعد از این مواجهه، با خودت زیاد فکر ‌می‌کنی که سوسک‌بودن/سوسک‌شدن هم آنقدر چیز ترسناک یا بدی نیست و چقدر دلت می‌خواهد دوباره این تجربه را داشته باشی تا بتوانی بیشتر سوسک را قانع کنی که:"این تو نیستی که قرار است به انسان تبدیل شوی، این من هستم که از حالا به بعد می‌خواهم به سوسک تبدیل بشوم."

سلام وقت بخیر،من حسن هستم امشب با بازی شما و با حضور در تئاترتون بسیار لذت بردم،بنظرم لازمه هرکسی این تئاترو تجربه کنه،ممنون از بازی خوبتون،امیدوارم همیشه موفق باشین و بدرخشین

دلارام عزیزم با یه روح پاک و زیبا دیشب یکی از شبای زیبای زندگی من بود
مرسی ازت هنرمند
بدرخشی همیشه💕💫

نمایش خانم کمالی نژاد رو‌ امروز دیدم
اول از همه لباس و گریمشون عالی بود و در پایان متوجه میشید که چرا این لباس و گریم رو انتخاب کردن
از داستانشون هم خیلی لذت بردم و به نظرم نتیجه گیری داستانشون تو زندگی واقعی بدردم میخوره
در کل عالی بود و آرزوی موفقیت براشون دارم