«دل‌آرامِ عزیز…

در آن تاریکیِ زنده و دامنه‌ی مبهمِ تئاتر، جایی که زمین زیر پاهایم لرزید و میانِ آن همه هیاهو، چهره‌ی “سوسک” بر من تابید، تو نقاب از روی ترسی کهنه برداشتی. آنجا، در آن تقابلِ چشم در چشم، من تنها یک بازیگر ندیدم؛ آینه‌ای دیدم که مرا به تماشای خودم دعوت کرد.

تو در نقش آن موجودِ طردشده، با نگاه و صدایت به من یادآوری کردی که گاهی باید تا عمقِ تیرگی‌ها و ناخواسته‌ها پایین رفت، تا بتوانی زل بزنی به چشم‌های خودت و بگویی: «من همین تاریکی، همین پوسته‌ی زبر و همین زخم‌ها را هم دوست دارم.» تو دستم را گرفتی و از میان آن پیله گذشتی تا به من بفهمانی پروانه‌شدن، از دلِ همین پذیرشِ بی‌قیدوشرطِ خودمان آغاز ... دیدن ادامه ›› می‌شود.

امروز، به حرمتِ آن نگاهِ عمیق و آن دیالوگِ تکان‌دهنده‌ای که در جانم نشست، می‌خواهم عهد ببندم:

دیگر از سایه‌ی خودم روی برنمی‌گردانم. خودم را، با تمام نقص‌ها و سوسک‌وارگی‌های پنهانم، در آغوش می‌کشم.

و پیش از آنکه دیر شود، به تمام کسانی که برای من حکمِ «پروانه» را دارند—همان نازنینانی که نور را به زندگی‌ام می‌پاشند—بلند و بی‌پروا خواهم گفت که چقدر دوستشان دارم و چقدر حضورشان برایم حیاتی است.

سپاس برای آن تجربه‌ی ناب، برای آن رسالتِ هنرمندانه‌ات که مرز میان تماشاگر و اثر را درنوردید و مرا به خودم بازگرداند.»