«باخ» نمایشی است که با تکیه بر موسیقی، بازی و ارتباط صادقانه با مخاطب، تجربه‌ای متفاوت رقم می‌زند. اجرایی که با وجود سادگی در طراحی صحنه، توانسته با تمرکز بر عناصر اصلی تئاتر، یعنی بازی و صدا، جهان خودش را خلق کند.
یکی از درخشان‌ترین بخش‌های نمایش، حضور خواننده‌ای با صدایی تأثیرگذار بود که موسیقی را به بخش زنده‌ای از روایت تبدیل می‌کرد. بازی بازیگران نیز با اجراهایی طبیعی و باورپذیر، به شخصیت‌ها جان بخشیده بود و مخاطب را با خود همراه می‌کرد.
صحبت‌های پایانی کارگردان درباره‌ی فرهنگ موسیقی ایرانی، لایه‌ی دیگری به این تجربه اضافه کرد؛ نگاهی که نشان می‌داد «باخ» فقط یک نمایش درباره‌ی موسیقی نیست، بلکه ادای احترامی به هنر و ریشه‌های فرهنگی ماست.
نمایشی ساده، صادقانه و تأمل‌برانگیز که ثابت می‌کند گاهی یک صحنه‌ی خلوت، با اندیشه و عشق به هنر، می‌تواند اثری ماندگار خلق کند.