برای من این اجرا شبیه تجربه‌ی نفس کشیدنی همراه با ترس و دلهره زیر سقف خونه‌ی برناردا بود. بازی قدرتمند مادر خانواده و حس همدلانه‌ای که بازی دخترها برمی‌انگیخت باعث شد منِ مخاطب از شدت خشم و اضطراب و تنش سر جای خودم میخکوب بشم و به ابعاد بزرگتری از این خونه و فضای خفقان‌آور فکر کنم. میزانسن‌ها چنان با دقت طراحی شده بودند که کاملا تداعی جادوی صحنه بودند و آرزو می‌کردی که کاش می‌شد با پلک زدن تصویرش رو در ذهن ثبت کرد.
هیچ حرکتی روی صحنه تصادفی به نظر نمی‌رسید، بازی‌ها یکدست و عالی بود و فرم کاملا در خدمت محتوا بود و این‌ها همه و همه نشون از کارگردانی فوق‌العاده آقای راد داشت که هدایت این عناصر متعدد رو هنرمندانه به دست داشتند.
از موسیقی کار هم غافل نشیم که انتخاب بسیار صحیح‌شون باعث شده بود که به تمامی، حس و حال و فضای درونی تک تک صحنه‌ها منتقل بشه و لحظه‌ای ریتم کند نشه.

خسته نباشید بسیار به همه عوامل کار
خوش درخشیدید⭐