نمایش با شوخ‌طبعی مبارک و همراهی گروه موسیقی آغاز می‌شود؛ همین عنصر از همان ابتدا مخاطب را با خود همراه می‌کند و یادآور فضای نمایش‌های روحوضی است.

شخصیت‌ها و نمادها

زن گدا نماینده‌ی قشر مستضعف و محروم جامعه است.

مرد قداره‌بند و دار و دسته‌اش نماد استبداد و نظام ارباب ـ رعیتی‌اند.

مرد عینکی شخصیتی روشنفکر و عدالت‌خواه است؛ او نماینده‌ی اصناف و مردم به شمار می‌آید. رابطه‌ی او با دخترش نیز بُعد دراماتیک نمایش را ... دیدن ادامه ›› تقویت کرده و بر پیوند عاطفی پدر و فرزند تأکید دارد.

ننه پیر صبور، که از ظلم و جفا آسیب دیده، نشانه‌ای از ایستادگی و پایداری مردم در برابر زور دستگاه و جوامع سرمایه‌داری است.

ارباب مبارک بازتاب همان نظام ارباب ـ رعیتی و سلطه‌گر است.


درونمایه‌ها
نمایش به روشنی به الیگارشی و فساد در دستگاه قضایی اشاره دارد و تملق‌گویی در دربار سلطان را نیز به تصویر می‌کشد.
زندان در بخشی از نمایش، استعاره‌ای از شکم سیری‌ناپذیر حاکمان است.
در عین حال، مرد عینکی همچنان در پی عدالت، بیداری ملت و مبارزه با نظام ارباب ـ رعیتی است.

ساختار نمایشی
کمدی طعنه‌دار مبارک در سراسر نمایش جریان دارد و در جاهای مختلف به‌خوبی جا افتاده است. با این حال، در بخشی از نمایش، لحن از فضای کمدی و طنز فاصله می‌گیرد و به سمت فضایی مذهبی و نزدیک به تراژدی می‌رود. در نهایت، روایت دوباره به مسیر اصلی خود یعنی طنز و خنداندن مخاطب بازمی‌گردد که جای تامل و تحسین را دارد.

در پایان
نمایش شیرهای خان بابا سلطنه از نظر فرم و محتوا دارای ویژگی‌های یک نمایش روحوضی (آب‌حوضی) است و توانسته اصالت تئاتر ایرانی را به‌خوبی حفظ کند. این اثر علاوه بر جنبه‌ی سرگرم‌کنندگی، با زبانی نمادین و طعنه‌آمیز به نقد استبداد، نظام سرمایه‌داری و فساد دستگاه‌های قدرت می‌پردازد.