"رویداد تک‌گویی معاصر" در خانه تیاتر مستقل؛ وه، چه ایده‌ی خفنی! اما بعد از تماشای دو اجرا از چهار اجرای دیشب، برای من جذابیت ماجرا بیش‌تر در همان حد ایده باقی ماند.
شب قبل «سیندرلا» و «لطفن سوال نفرمایید» نوشته و کارگردانی صالح صارمی را تماشا کردم. از شروع اجرای اول، مدام با خودم کلنجار می‌رفتم که: «ای بابا، استندآپ کمدی با مونودرام فرق داره» بعد اجرا از فضای کمدی فاصله گرفت، اما برای من هم‌چنان در الگوی ایستادن روبه‌روی تماشاگر و تعریف‌کردن ماجرا باقی ماند؛ لحن عوض شد، نه منطق اجرا.
اجرای کیمیا نصیری در سیندرلا خوب بود. در مقابل، بازی آرمین فتح‌اللهی در لطفن سوال نفرمایید نوسان زیادی داشت و در ارزیابی من، میان متوسط و ضعیف جابه‌جا می‌شد. بااین‌حال مساله‌ی اصلی‌ام با این دو کار پیش از بازیگری، به متن و شیوه‌ی تبدیل روایت به اجرا برمی‌گشت.
از نظر قصه و قوس دراماتیک، این دو روایت برایم جذاب‌تر از «پیک موتوری» بودند، اما به «منو یادت میاد؟» نمی‌رسیدند. با وجود این، جذابیت قصه به‌تنهایی مساله را حل نمی‌کند: قصه‌ی شنیدنی الزامن به اجرای نمایشی درست تبدیل نمی‌شود.
تمام مدت، یک سوال در سرم می‌چرخید: ضرورت مونولوگ در این کارها چیست؟ چرا این روایت باید با یک اجراگر و در این شکل اجرایی روی صحنه بیاید؟ تک‌نفره‌ بودن اجرا چه چیزی به تجربه‌ی ما اضافه می‌کند؟
کیفیت مونودارم را فراوانی «گفتم» و «گفت» لو می‌دهد.
مساله این بود که گفت‌وگوها و موقعیت‌ها، به‌جای ... دیدن ادامه ›› آ‌ن‌که در اجرا جان بگیرند، اغلب برای‌مان گزارش می‌شدند. انگار دیالوگ طرف دوم حذف شده بود، بی‌آن‌که غیابش به بخشی معنادار از فرم تبدیل شود. سهم خاطره‌گویی پررنگ بود و من کمتر احساس می‌کردم چیزی همین حالا، پیش چشمم، در حال رخ‌دادن است. و ای داد!
وقتی سخت‌گیری را کنار گذاشتم و خودم را به وجه سرگرم‌کننده‌ی ماجرا سپردم، لحظه‌های خوشایندی هم بود. اما سرگرم‌شدن یک چیز است و قانع‌شدن به ضرورت این شکل از اجرا، چیزی دیگر. این دو کار برای من بیش‌تر روایت‌هایی تک‌نفره بودند تا مونودرام‌هایی که تنهاییِ اجراگر در آن‌ها ضرورت پیدا کرده باشد.
بخش دوم را، با دو اجرای دیگرش ندیدم؛ پس درباره‌شان قضاوتی ندارم. آن ۶۶۰ هزار تومانی هم که بابتش داده بودم، حلالشان؛ ترجیح دادم نمانم و به خانه برگردم.
آخ، لعنت به آن سوال که استاد گران‌قدری در ذهنم حک کرد و دیگر دست از سرم برنداشت:
«اول از خودت بپرس: ضرورت برای متن و اجرای مونولوگ چیست؟» یعنی چرا چند پرسوناژه یا بر پایه‌ی دیالوگ نمی‌نویسی و اجرا نمی‌کنی؟