شاید این سوگواری باشد، و شاید عبادت

از زبان گادفری

باد پاییزی صورتم را می خراشد‌.
نه مثل نسیمیست که آرام می کند و نه شلاقی سوزان که پوست را بشکافد.
فقط هست.
تا فقط شاید کمی قلبم را بلرزاند.

در مرز راه می روم.
از پناهگاه خون آشامان بیرون آمده ام.
دارم به سوی قلعه ی تو حرکت می کنم، سرورم ... دیدن ادامه ›› سابیس.

در آنجا ایستاده، خاموش، موقر در نیمه تاریک شب در میان نور ضعیف مهتاب.
کمی تقلا در وجودش هست. انگار به نوعی دوست دارد خودش را از جهان مخفی کند، اما باری بر دوشش نمی گذارد.
این قلعه خود توست.

سرورم سابیس،
من همیشه خواسته ام خودم باشم. و برای من این یعنی آزاد بودن. آنچه مرا گه گاه از این میلم دور می کند، عشق است. به بدل کننده ام شاه مالخازار، همروحی ام راهب دومینیک مورن، معشوقم رزالی و دخترم لوسیندا.

اما تو،
هیچ گاه نتوانسته ای خود را از بند رها کنی. انگار موظفی که رنج ببری. با توده های مه آلود مبهمی از افکار که پایانی ندارند. به گمانم پلک هایت به این خاطر است که سنگین شده اند.

زمانی به من گفتی احساس می کنی به من نزدیکی، چون غمت را می پرستم.
نه سرورم،
من غمت را عبادت نمی کنم، بر آن سوگوارم‌.
با غده ای که گه گاه در گلویم می شکفد و با لبخند آرام تو از هم می شکافد.
تو می گویی خوشحال هستی در دنیایی نفس می کشی که مخلوقاتت در آن نفس می کشند، حتی اگر مجبور باشی بیشتر اوقات را تنها در قلعه ات از پشت پنجره به وسعت بیابان رو به رویت نگاه کنی و تنها موجوداتی که بتوانی لمسشان کنی، کاکتوس های عظیم خاردارت باشند.

آه می کشم.
در تو آرامشی هست که تسلیم نیست.
سرورم سابیس،
می خواهم تو را ببینم و غم قلب سیاهت را لمس کنم.
شاید این سوگواری باشد.
و شاید عبادت.