بازی بازیگران خوب بود ولی در هر صحنه این جوری بودم که: خب که چی؟ ارتباط نگرفتم، در حالیکه موضوع برای همه قابل لمسه و مساله‌ی انتزاعی و دور از ذهنی نیست. چرخه‌ی زندگی، سوگ از دست دادن عزیزان، شک و ترس هنگام تصمیم‌گیری برای اضافه کردن یک نفر دیگه به این دنیا، نگرانی از تنها گذاشتنش با رنج‌ها.
ولی صحنه‌های عروسی و دادار دودور، خواستگاری؛ خواستگاری از پدر، عزاداری مادر، هیچ کدومش هیچ معنایی برای من نداشت. مطلقا خنده دارم نبود‌. اگر یک نمایش درام جدی می‌دیدم واسه موضوعات مطرح شده، بیشتر بهم می‌چسبید.