برایم خیلی جالب شد ، ما یک گروه بی ادعا بودیم که داشتیم خیلی با عشق تئاتری کار می‌کردیم در این اوضاع که اول از همه حال خودمان خوب باشد که تئاتر کار می‌کنیم و بعد اگر توانستیم حال تماشاگران را هم خوب کنیم …
ولی اول چندین انتقاد به جا از ما شد که خود ما هم می‌دانستیم باید رفع بشود، مثل ورود تماشاگر تا چهل دقیقه بعد از کار و صدای بلند موسیقی در این سالن که صدا پخش می‌شود ، در روزهای بعدی این باگ‌ها رفع شد.البته که کار موسیقی ما به دست افراد کاربلد است، منتها به دلیل سقف بلند سالن حافظ که صدا پخش می‌شود کمی صدای موسیقی را ملایمتر کردیم.
سعی کردیم عزیزانی که حتی دو دقیقه دیرتر می‌رسند هم در جای بهتری بنشینند که دید بهتری داشته باشند و انتقاداتی که کاملا منطقی و به جا بود در دستور کار و راهنمای راه خود قرار دادیم.و دیگر پس از بسته شدن در سالن افرادی که دیر می‌رسند، با در بسته مواجه می‌شوند.
اما بعد دیدیم برخی دوستان ( یا بهتر است بگم دشمنان) هیچ گونه ول نمی‌کنند. تا کسی نظر مثبتی می‌نویسد از نظر آنها دوست و رفیق است و اگر بد بنویسد قطعا اهل تئاتر….
در صورتی که انسان‌های بزرگواری که سالیان سال است تئاتر کار می‌کنند درباره کار ما صاحب نظرات مثبت بوده‌اند. آنها فرصت نوشتن در تیوال را ندارند اما مطمئن باشید به گوش صاحب نظران دیگر هم می‌رسانند.
و باید گریست به حال افرادی که در مقابل پول از کاری تعریف می‌کنند و در قبال پول نگرفتن کاری را می‌کوبند.
مثلا اینجا جایی برای اشاعه فرهنگ و هنر است…
حالا می‌فهمم که چرا هنرمندان ترجیح می‌دهند در ایران کار نکنند.