نمایشی که یادآور دردهای ناتمام‌مان بود. این که چه کور باشیم، چه کَر، می‌میریم و دوباره زنده می‌شویم و ادامه می‌دهیم.

(ممنونم که عدم را بار دیگر به یادم آوردید و این بار به تصویر کشیدید. حیف از این تیغِ بر لبِ گردن که نمی‌توان نامی از این شاعرانِ عزلت گزیده برد، از جمله ب.ن)