۲۲ مهر ساعت ۱۷:۱۱
هیچ سقوطی، با آوار آغاز نمیشود.
نخست، زمان از تکاپو میافتد و جایش را به تکرار میدهد. سپس، کوریِ عادت فرا میرسد؛ آنجا که چشمهایمان در هضمِ تاریکی، معنای نور را فراموش میکنند.
در این فرسودگی، آنچه فرو میپاشد جغرافیا نیست، شهامتِ پرسش است. ما سالهاست جهان را حول یک پاسخ غلط طواف میکنیم و نام این اسارت را ادامه گذاشتهایم.
هیچکس جاذبهی سقوط را حس نمیکند، وقتی همه همزمان در حال سقوطیم.
اما ظلمت، فرجام این قصه نیست؛ تنها طولانی شده است. گاهی تقدیر یک سرزمین، به شجاعت روشن شدن یک نور واحد گره میخورد...
همان لحظهای که حافظهی خاک زنده میشود. سرآغازِ...بیداری!
مصطفی تیموریان