«بیـ/نا بینا» از آن نمایش‌هایی بود که از همان ابتدا با خنده شروع می‌شود، اما هرچه جلوتر می‌رود، آرام‌آرام وارد فضایی تاریک، وهم‌آلود و سورئال می‌شوی؛ جایی که خنده کم‌کم جایش را به فکر و تأمل می‌دهد.
چیزی که برای من جذاب بود، جزئیات ریز و ظریفی بود که در متن، بازی‌ها و میزانسن دیده می‌شد؛ جزئیاتی که شاید در نگاه اول ساده به نظر برسند، اما با کمی دقت، عمق و درک بیشتری از فضای نمایش را نشان می‌دهند. با وجود تغییر فضای نمایش، ریتم کار هیچ‌وقت از نفس نیفتاد و بازی خوب و هماهنگ همه‌ی بازیگران باعث شد مخاطب تا پایان همراه بماند.
دم همتون گرم، واقعاً درخشیدید. 👏🏻

و یک تشکر ویژه از سوران عزیز بابت این کار قشنگ، متفاوت و فکرشده. خسته نباشید به تک‌تک عوامل این کار.
اصرار نمی‌کنم که حتماً ببینیدش...

ولی اگر فرصت داشتید، برید ببینید؛ شاید چیزی که روی صحنه می‌بینید، بعد از تمام شدن نمایش تازه شروع به دیده شدن کند.