امشب به تماشای شاهکاری به کارگردانی استاد همیشگی من حسین امیدی نشستم...کمدی سیاه...جو بسیار زیبا ، دکور منحصربه‌فرد ، نور خوب ، سالن استاندارد برای این سبک اجرا و مخصوصا بازی های بجا با بازیگر های آن تاپ...دوست داشتم هماهنگی موقع ورود تماشاگر بیشتر باشه که افراد بیرون از ظرفیت انقدر بیرون منتظر نمونن...سوتی های بک وکال دیده می‌شد مثلا یجا صدا بد موقعی قطع میشد ولی سپردن اون به بازی این موضوع رو جمع کرد...با اینکه بازی الیکا ناصری رو ندیده بودم تو این اجرا چشم بسته میگم ترکیب خانم سوده و آقای سرابی جزو معرکه ترین کاپل هایی بودن که من تو این سبک اجرا دیده بودم...مجتبی رجبی معمار خفن ترین صحنه بود که قبل ورود قند صحنه ( این اسم یادتون بمونه) اگر نبود داستان سکته می‌کرد...آقای طاهری بازی های بدنی جالبشون که منو یاد اجرا های پرفورمنس های تک نفره مینداخت که با اون قد رعنا بسیار به کارکتر پدر میخوردن...آقای برزگر گریمش بی نظیر بود چون از قبل من سالار رو می‌شناختم واقعا باورم نمیشد این سالاره...خانم محمدی و خانم آزرمگین هم بنظر من امشب انرژی نداشتن و خسته بودن که این در بازیگری تئاتر اونم بعد ۴۵ شب اجرا عادیه ولی در کل عالی...برسیم به همون قند صحنه که خدمتتون گفتم...من با گارد زیادی وارد این نمایش شدم دقیقا هم بغل خانم هانیه توسلی عزیز نشسته بودم ولی دقیقا مثل ایشون بِت همه ی صحنه هارو بدون هیچ خنده ایی نگاه کردم تا رسید به قند صحنه...حسین امیدی...واضح بخوام بهتون بگم از ورود این آدم تا انتهای حضورش بدون مکث من از خنده نفسم بالا نمیومد...در کل تیم درجه یک خفن کار بلد همه حرفه ایی و با عشق...تشکر هم میکنم از جناب آقای رضا سامانی و مبین محمودی بابت دعوت من به این کار زیبا...دوباره تاکید می‌کنم من منتقد نیستم ادعایی هم ندارم فقط نظر دلیم رو گفتم چون حیف بود اجرا به این زیبایی راجبش حرف نزد
با عشق : راشن❤️