«ایستگاه آخر» برای ما فقط یک نام نبود؛ یادآورِ آن لحظه‌ای‌ست که انسان، در مرزِ رفتن و ماندن، با خودش روبه‌رو می‌شود. می‌گویند هر تماشاگر، آینه‌ای است که بازیگر در آن خودش را کشف می‌کند. در «ایستگاه آخر»، ما در چشمانِ شما، تکه‌هایی از حقیقتِ کاراکترهایمان را دیدیم؛ چرا که تئاتر چیزی فراتر از دیدن است: تجربه‌ی زیستنِ همزمان در جهانی موازی. از حضور و نگاهِ شما سپاسگزاریم.
دلنوشته ای از «فرحان فریضه ، سپیده ایمانی»

جمعه ۱خرداد .
«شب پایانی»
🌹🎭💚