تماشای نمایش «اتوبوس» تجربه‌ای خوش‌ریتم و فکرشده است. اجرا از ابتدا نشان می‌دهد با کاری قاعده‌مند و آگاه به فرم طرف هستیم؛ ریتم و تمپو به‌درستی کنترل شده و نمایش بدون افت، مخاطب را تا پایان همراه می‌کند.
شخصیت‌ها از اقشار مختلف جامعه‌اند که به حکم تقدیر، هم‌مسیر و گرفتار در اتوبوسی شده‌اند که هرگز به مقصد نمی‌رسد. هرکدام در پی نجات خود هستند، اما نه با همدلی؛ شانه خالی می‌کنند، مسئولیت نمی‌پذیرند و تنها وجه اشتراک‌شان غم، خشم و ترس از آینده‌ای نامعلوم است. در این مسیر، نمایش تصویری فشرده اما دقیق از یک جامعه ارائه می‌دهد؛ جامعه‌ای که همه به دنبال تکه‌ای نان‌اند، حتی آن‌جا که نان در آغوش خودشان است و اراده‌ای برای تقسیم وجود ندارد.
پرداخت مسائل اجتماعی زیرکانه و به‌دور از شعار است و اثر به‌جای قضاوت، مخاطب را به تأمل وا‌می‌دارد. هماهنگی لباس‌ها، دقت در آکسسوارها و توجه به جزئیات، به شکل‌گیری جهان باورپذیر نمایش کمک کرده است. بازیگران نیز حتی در سکوت، حضوری مؤثر دارند و هر کاراکتر دنیایی مستقل پیش روی مخاطب می‌گشاید.
«اتوبوس» نمایشی است که هم ذهن را درگیر می‌کند و هم حال تماشاگر را خوب نگه می‌دارد.