نمایش ناگه‌آن اثری با ریتم و تمپوی حساب شده و دقیق که مخاطب را از ابتدا تا انتها درگیر می‌کرد. ساختار غیرخطی نمایش، با فلش‌ بک‌ها و فلش‌ فورواردهای هوشمندانه، نه تنها به روایت عمق بخشیده بود بلکه ضرباهنگی تازه به جریان داستان میداد.
بازی بازیگران یکدست و پرانرژی بود.هیچ لحظه‌ای از اجرا به ضعف یا تکرار آلوده نشد و هر نقش با ظرافت و باورپذیری کامل روی صحنه جان گرفت. متن نمایش روان، زنده و دقیق بود، متنی که به‌ خوبی توانست میان اندیشه و احساس تعادل برقرار کند.
کارگردانی اثر نیز با دقت و وسواس چشمگیر همراه بود. میزانسن‌ ها حساب‌ شده، و نگاه کلی کارگردان به اثر نشان از تسلط و درک عمیق او از زبان تئاتر داشت.
این نمایش برای من نمونه‌ای روشن از تئاتری بود که هم به مخاطب احترام میگذارد و هم جسارت هنری را فراموش نمی‌کند. تجربه‌ای که ارزش چند بار دیدن و تامل دارد.