کوارتت تن در بافه های باد همسو با عنوان خود از شاعرانگی در متن و طراحی صحنه و موسیقی سیراب است و احسان مالمیر در متن پژوهشی خود، هنر قالیبافی را با پی.رنگ های عشق و رنج و درد زنانی از چهار گوشه وطن گره می زند تا در همه ی روایات رد پای زنی شورمند به مثابه زندگی را شاهد باشیم؛
مریم حاج محمدی در چهار نقش اصلی و چهار نقش فرعی با تسلط بر گویش های محلی سیستان و بلوچستان، کورد، آذربایجان و ترکمن صحرا از یکسو و بازی درخشان خود از دیگر سوی صحنه را به دست می گیرد و ما را مسحور خود می کند.
تنوع موسیقی محلی همسو با هر خرده روایت در عطف با طراحی صحنه مینیمال و جذاب، جانی مضاعف به اجرا می بخشد.
پرداختن نقادانه به هنرهای صنایع دستی این مرز و بوم که گاهاً در مسیر تضعیف شده و نابودی قرار دارند و همچنین مبحث آزادی و اراده زنان محلی در خرده روایات داستانی نمایش می تواند افقی روشن از توجهات ملّی را با خود همراه کند. این اثر استحقاق دیده شدن در جشنواره های داخلی و فستیوال های برون مرزی را دارد و می توان به چنین پژوهش های روشنگرانه و نقادانه ایی بالید.