در نمایش هیپوکامپوس مخاطب با جهانی مواجه می‌شود که در آن مرز میان خواب و بیداری، عقلانیت و بی‌منطقی، به‌سادگی فرو می‌ریزد. امید طاهری در متن این اثر، جهانی آشفته را به تصویر می‌کشد که در آن منطق جای خود را به تردید و گمگشتگی داده است. شخصیت‌ها بیشتر از آنکه کنشگر باشند، اسیر وضعیتی هستند که هیچ توضیح روشنی ندارد، درست همانند ذهنی که در کابوس میان تصاویر پراکنده و صداهای گسسته سرگردان است. کارگردانی میثم عبدی با درک درست این فضا، نمایش را به سمت اجرایی می‌برد که مینیمالیسم را ابزار اصلی خود قرار داده است. صحنه خلوت، میزانسن‌های دقیق و حساب‌شده و استفاده از نور محدود، تمرکز را بر بازیگران و لایه‌های پنهان متن حفظ می‌کند. (باید گفت که کارگردان پشت فرمان نور و صدا هم نشسته و با وسواس و دقت مثال زدنی همه چیز را کنترل می کند)
بازی بازیگران از نقاط قوت اصلی اثر است. آن‌ها به‌خوبی توانسته‌اند مفهوم سرگردانی و گسست ذهنی را در بدن و بیان خود جاری کنند. نگاه‌ها، مکث‌ها و حرکت‌های ساده بار معنایی سنگینی به همراه دارند و تماشاگر را وادار می‌کنند تا به جای دنبال کردن روایت خطی، درگیر فضایی روان‌شناختی و فلسفی شود. این نوع بازی‌پردازی بیش از آنکه به هیجان لحظه‌ای متکی باشد، بر ساختن حس ماندگار تاکید دارد، حسی که حتی پس از پایان نمایش نیز در ذهن مخاطب ادامه می‌یابد. (حضور منصور اسکندری، افق ایرجی، مجید اقبالی و نقش قوی مرتضی علی دادی و انرژی و بازی بی نظیر مهرناز بختیاری و تمرکز و اجرای دیدنی از پگاه، مینا و فائقه عزیز و حضور تاثیرگذار حامد قنبری فراموش نشدنی است)

بااین‌حال، اثر در ریتم با دشواری‌هایی روبه‌روست. در بخش‌هایی، نمایش بیش از حد به سکوت و مکث تکیه می‌کند و این انتخاب گاه جریان تنش را از بین ... دیدن ادامه ›› می‌برد. همچنین برخی از ایده‌های متنی، به‌ویژه در ارتباط با مفهوم منطق‌گریزی، برای مخاطبی که با این زبان آشنا نیست کمی پیچیده و گنگ به نظر می‌رسد. اما همین گنگی نیز می‌تواند بخشی از تجربه اثر باشد، چرا که هیپوکامپوس (یا بهتر بگویم میثم عبدی و امید طاهری) قصد ندارد/ندارند با قطعیت سخن بگوید/بگویند، بلکه می‌خواهد/می خواهند تماشاگر را به دنیایی از پرسش‌ها پرتاب کند/کنند.

تماشای این نمایش تجربه‌ای‌ست شبیه فرو رفتن در آینه‌ای شکسته که هر تکه‌اش تصویری ناقص و مبهم از زندگی امروز ما را بازمی‌تاباند. از همین رو هیپوکامپوس نه سرگرمی ساده است و نه بیانیه‌ای مستقیم؛ بلکه سفری ذهنی و احساسی‌ست به درون آشفتگی‌های انسان معاصر.

امتیاز نهایی: 7.5 از 10
. . . . . . . . . . . . . . . . .
پ.ن : حرف زدن سایر تماشاچیان تمرکز تماشا را از بین می برد، دوباره به تماشای این اثر خواهم نشست.