درود و احترام،
به تماشای نمایش برادران کارامازوف نشستم؛ اجرایی سترگ و هفت‌ساعته که بدون حتی لحظه‌ای تپق یا ناهماهنگی.
تسلط بی‌نظیر بازیگران بر بیان، بدن و ریتم، در کنار کارگردانی حساب‌شده و جسورانه، تجربه‌ای یگانه از تئاتر معاصر ایران را رقم زده بود.
صمیمانه به کارگردان و همه عوامل این اثر تبریک می‌گم و امیدوارم باز هم شاهد خلق چنین نمایش‌هایی باشیم؛ نمایش‌هایی که جسارت، اندیشه و هنر را در بالاترین سطح ممکن به هم پیوند می‌زنن