برای دومین بار بیستوهیچ رو دیدم و بیشتر منو به فکر فرو برد.
فرید قادرپناه جزو کارگردان‌هایی است که منو به دیدن تئاتر علاقه‌مند کرد. «درخت شیشه‌ای آلما»، «پناه‌کاه» و «بیستوهیچ» رو
از ایشون دیدم. خیلی با تئاترهایی که نویسنده ایرانی نیست ارتباط نمی‌گیرم و جذابیت کارهای فرید قادرپناه برام دقیقا اینجاست که هم نویسنده و هم کارگردان خودشون هستند.
دیالوگ‌ها، روابط بین‌فردی، طنز همراه با دلهره، طراحی صحنه، شکستن دیوار چهارم و ایجاد فضایی سوررئال باعث شد از تماشای بیستوهیچ برای دومین بار لذت ببرم و به فکر فرو برم.

بازی سحر خرم نژاد و ارتباط با مخاطب وحید منتظری هم برام جزو نقطه قوت این کار بود.

خداقوت میگم به فرید قادرپناه، بازیگران و تمامی عوامل گروه ریگولتو.