دیشب به تماشای بیستوهیچ نشستم. اما برای اینکه بتونم نظر بدم باید یکبار دیگر هم به تماشایش بنشینم. من خودمو تماشاگر حرفه‌ای نمی‌دونم حتی بخوام تعداد نمایش‌هایی که تا الان دیدم رو بگم زیر صدتا میشه. تو این تعداد نمایشی که دیدم نمایش خوب بوده نمایش ضعیف هم بوده. اما تعداد نمایشی که من رو بخواد درگیر کنه و برای بار دوم بخوام ببینم و فکر کنم اندازه انگشت‌های یک دستم بوده. اینکه در بیستوهشت سالگی و در سال بیست‌بیستوپنج با بیستو بی‌نهایت آرزو و امید دود شده به تماشای بیستوهیچ نشستم هم در حال و هوا و به فکر رفتنم بی تاثیر نیست.
خداقوت به فرید قادرپناه و گروه تئاتر ریگولِتو