نمایش منگی یک تک گویی با متنی استعاری و ارجاعاتی است که تماشاگر را به اندیشه وادار میکند. از نظر سبک نوشتار، نوول های تنهایی پرهیاهو اثر بهومیل هرابال (ترجمه استاد پرویز دوائی) و همچنین پیکر فرهاد اثر استاد عباس معروفی را به یادم آورد. بازیگر مرد پرانرژی و برای این سبک نمایش، درست و هنرمندانه اجرا کرد. شاید بشود ضرباهنگ جمله ها را در دقیقه های ابتدایی نمایش کمی کندتر کرد. طراحی حرکات موزون و تصویرهای خلق شده در راستای نمایش به اجرا درآمدند.
به تمامی اعضای تیم دستمریزاد و خسته نباشید میگویم. واقعا فکر نمی کردم یک تک گویی بتواند 50 دقیقه تماشاگر را، این روزها که همه شتاب دارند، در صحنه نگه دارد.