۲۸ مرداد ۱۴۰۱ ساعت ۱۵:۱۸
نمیدونم نسبت کاتارسیس و مراقبه چیه؟! ولی شکوفه های گیلاس چونان سیلی معشوق بر تماشاگره عاشق تئاتره، که لطیف و به کندی، ولی عمیق نواخته میشه و تموم گرد و غبار روزمرگی را میتکونه و حکایت خزان و برگریزانه.
اینکه ذهن ناخودآگاه ایرانی_شیعی آقای مساوات، به چنین خوانش عمیقی از فلسفهی ژاپنی دست پیدا کرده؛ ذهن منِ بیننده را به یاد آرای ایزوتسو، فیلسوف ژاپنی و اولین مترجم قرآن به ژاپنی انداخت که روح مشترک همهی فلسفههای آسیایی؛ از قبیل ودانتای هندی و تائوئیسم، بودایی و زردشتیگری و مهرپرستی ایرانی (مبنای اشراق و تصوف ایرانی) را در اشتراک در «وحدت وجود» میدانست. گویی که سکوت، تجلّی وحدت وجود است.
دست مریزاد به سید مساوات و ذهن پویایش که از قناتهای عمیق و طویل باغهای ایرانی، به باغهای گیلاس ژاپنی نقب و پیوندی نمایشی زد.