سعید ریحان پور

هنرساز نویسنده، بازیگر و کارگردان

نمایشی که با نگاه سختگیرانه هم نشود ایرادی از آن گرفت، یعنی توانسته در کارگردانی موفق باشد.
وقتی نمایشنامه با روایتی استعاری حرفی برای گفتن دارد که مخاطب آن را درک کرده و با آن ارتباط می‌گیرد، وقتی بازی بازیگران کاملا هماهنگ شکل گرفته و همه حرکات و بیان و اَکتها در جهت روایت کارکرد خود را تحمیل می‌کند، وقتی موسیقی درست و در جای مناسب حس و حال لازم را به مخاطب القا می‌کند، وقتی لباس و گریم بازیگران همان روایتی را تداعی می‌کند که از بیان و حرکات و پیشرفت داستان می‌توانی درک کنی، یعنی با یک نمایش و تئاتری رو به رو هستی که در یک ترکیب و پکیج طراحی شده درست، تنظیم شده است و کارگردان هم در کنار همه عناصر و اجزای کار به معنای وجودی واقعی خود جایگاه یافته و بی راه نیست که بگوییم اگر بیش‌تر از دیگر اجزا ستاره نیست، قطعا نمی‌شود امتیاز کمتری هم به او داد.
این یعنی ما نمایشی را دیدیم که به معنای درست کلمه نمایش و تئاتر بود و هم ما را سرگرم کرد و هم آگاهی بخشید و هم به فکر فرو برد.
مگر هنر واقعی جز این موارد هدف دیگری هم دارد ؟ ! ...