نیوشا توکل

هنرساز فعال هنری

ما دوغ نیستیم، برای من مثل قرمه سبزی بود! یعنی امشب که برای بار اول دیدمش لذت بردم ولی حدس می‌زنم مثل قرمه سبزی که روز دوم وقتی گرمش میکنی خوشمزه تر و جا افتاده تر میشود، دیدنِ ما دوغ نیستیم هم برای بار دوم، لذت بخش تر خواهد شد زیرا لایه های زیرین اثر و جزئیاتی که در نگاه اول به چشم نیامده بود با لایه های سطحی بهتر ترکیب می‌شود.

در همان نگاه اول هم می‌شد فهمید که به تک تک جزئیات توجه شده و به قول قضیه ی تفنگ چخوف که در یکی از صحنه ها به آن اشاره شد، همه ی جزئیات از گریم گرفته تا لباس و طراحی صحنه و طراحی حرکت و... همه دارای معنی و علت بودند و کاربرد داشتند. البته به جز چرتکه و چراغ نفتی(شایدم چراغ زنبوری) که آنها را هم به عنوانِ کمک به فضاسازیِ عتیقه فروشی حساب میکنیم.

بازیگران از همه نظر چه بیان چه بدن و چه حس، با توجه به سبک اثر که رئالیسم جادویی بود، به اندازه و خوب عمل کردند به خصوص اُکاپی که بی نظیر بود.

ما دوغ نیستیم در متن، کارگردانی و اجرا نوآوری به خرج داده بود و محتوا و فرم در راستای یکدیگر عمل می‌کردند. تلفیق بازیگری و عروسک گردانی ... دیدن ادامه ›› و عنصر صدا و موسیقیِ مناسب نیز نقش به سزایی در جذابیت اثر داشت.

تنها یک ایراد کوچک از نظر صدا وجود داشت که شاید مشکل از سالن بوده باشد آن هم اینکه صدای بلندگوها گاهی به خصوص در لحظه های آغازِ پخش صدا یا موسیقی، بیش از حد میشد و اذیت کننده بود.
از نظر مدت زمان اجرا هم اگر کمی کوتاه تر بود بهتر بود و در حوصله ی مخاطبان کم حوصله تر بیشتر می‌گنجید.

همانطور که گفتم به جزئیاتِ همه چی توجه شده بود و این حتی شامل بخش تبلیغات و تیزر و بروشورِ اجرا هم می‌شد که نکته ی مثبتیست.

در کل، ما دوغ نیستیم اثری چشم نواز از نظر رنگ و نور و حرکات و سایر عناصر دیداری، گوشنواز از نظر موسیقی و صدا(به جز آن ایراد کوچک که گفتم)، و تأمل برانگیز از نظر محتوا بود 👌 چه خوب که از چنین گروه های هنرمند و با استعدادی حمایت کنیم.

سفرنامه ی آبجی مظفر از آن تئاتر هایی بود که حداقل یک بار دیدنش را به همه پیشنهاد میکنم و فکر می‌کنم خودم حتی اگر برای بار دوم به تماشایش بنشینم، باز هم به اندازه ی دفعه ی اول لذت خواهم برد.
اجرایی که من دیدم نقاط قوتش بیشتر از ضعف هایش بود، به قدری که همان اندک کاستی هایی را که داشت، می‌پوشاند.

اگر بخواهم از ویژگی های مثبت این اجرا، یکی را به عنوان بهترین انتخاب کنم، در یک کلمه میگویم"هماهنگی"؛ هماهنگیِ گروهِ روی صحنه و پشت صحنه و گروه موسیقی با یکدیگر بی نظیر بود.

پیش درآمدِ اجرا که گروه موسیقی عهده دارش بودند جالب بود و صحنه ی ابتداییِ اجرا هم مخاطب را هیجان زده و مشتاق می‌کرد.

بازی بازیگران همه خوب و عالی بود و در رأسشان الهه پورجمشید و حسین شفیعی درخشان بودند و قطعا آینده ی درخشان تری در انتطارشان است؛ در طول ... دیدن ادامه ›› اجرا با خودم میگفتم عجب آمادگی بدنی و بیانی بالایی دارند و حتی در بعضی صحنه ها نگران میشدم که صدمه ببینند. در کنار تمام بازی های تأثیرگذار و جذاب اما بعضی بازیگرها، بعضی دیالوگ ها را نامفهوم بیان میکردند و تعداد دیالوگ هایی که با فریاد بیان میشد گاهی بیش از حد میشد.


*اسپویل: صحنه ی آخری که قدم شاد، آبجی مظفر را خواند و آن اتفاق افتاد، به شدت تأثیرگذار بود و تمام آن لبخندی که در طول اجرا داشتم را تبدیل به اشک کرد*


طراحی صحنه و لباس و گریم به اندازه و کارآمد بود و جلوه ی بصری زیبایی داشت.

نمایشنامه، روایت جذابی داشت که گریزهایی به مسائل روز جامعه، هم در قالب طنز هم تراژدی زده بود و اینکه در قالب یک داستان تاریخی،دغدغه های معاصر را بگنجانی جای تحسین دارد. اما این روایتی که هم خنداند هم گریاند و هم به فکر وا داشت، می‌توانست کوتاه تر باشد تا در حوصله ی مخاطبانِ کم حوصله تر هم بگنجد.


درمجموع آبجی مظفر تئاتریست که ارزش دیدن دارد و چه خوب است همانطور که از تئاتر هنرجوهای تازه کار حمایت می‌کنیم، از تئاتر بزرگانی چون دکتر صادقی هم تا هستند و فعالیت دارند دیدن کنیم و بیاموزیم.


راهنمایی برای انتخاب صندلی(تئاترشهر) :
در درجه ی اول بخش وسط، بعد بخش راست(راست تماشاگر) و بعد بخش چپ و بالکن.
بخش چپ به خصوص صندلی های ردیف اول و دوم چون به گروه موسیقی نزدیک است در بعضی صحنه ها مثل آنجا که بر تبل میکوبند کمی اذیت کننده است.
ردیف اولِ هر سه بخش اگر ریزنقش هستید شاید گزینه ی مناسبی نباشد.چون سطح شیب دار است ردیف های بالاتر هم دید خوبی دارند.

با درود🌻
یک عدد بلیت برای 2بهمن ردیف اول دارم
که به علت فوت مادربزرگم نمیتونم برم.

از عوامل تولید مثلث و روابط عمومی میخوام اگر امکانش هست بلیت بنده رو با یک روز دیگه از اجراها (5ام به بعد)جا به جا کنن حالا که خوشبختانه تمدید شده.

اگر هم امکانش نیست
لطفا هرکسی بلیت رو خواست به این شماره پیام بده :
09308844254

با درود.
یک عدد بلیت برای 2بهمن (سه شنبه) ردیف اول دارم. اگر کسی خواست به این شماره پیام بده:
09308844254

خیلی دوست داشتم این تئاتر رو ببینم ولی متاسفانه مادربزرگم فوت کرد و اون روز نمیتونم حضور داشته باشم.امیدوارم بازم تمدید بشه.

با درود و خسته نباشید خدمت همه ی کسانی که در تولید و اجرای این تئاتر نقش داشتند و درود به همه ی کسانی که به هر شکلی چراغ تئاتر را روشن نگه میدارند.

نظرم به صورت خلاصه:
از تماشای کان لم یکن راضی بودم ولی نه در حدی که بخوام دوباره یا چندباره تماشاش کنم.برای کسانی که میخوان یک ساعت و خورده ای لبخند بزنند و از تئاتری نسبتا خوب لذت ببرند حتما ارزش یک بار دیدن رو داره.

نظرم به ... دیدن ادامه ›› صورت مفصل:

وقتی اسم یک سلبریتی که حرفه ای غیراز تئاتر داره و اولین اجراش هست به میون میاد، گروه زیادی به ویژه جامعه ی هنری و تئاتری که سالهاست تخصصی تئاتر رو دنبال میکنند نسبت به این مسئله گارد می‌گیرند و عجیب اینکه این قضاوت های منفی و گاردها قبل از تماشا و حتی شروع اجراهای اون کار هست! البته این نکته رو هم بگم که منظورم همه ی اهالی تئاتر نیست و هنرمندها و هنردوستان منصف هم کم نیستند.

من به عنوان یک هنرجوی تازه کارِ تئاتر که تقریبا پنج سالی هست با این فضا آشنا هستم ولی هیچ ادعایی ندارم، شاید بهتر بود برای محبوب کردن خودم در جمع روشنفکران تئاتری، به این تئاتر و امثالش نقدِ تماما منفی وارد کنم، ولی انتخاب کردم که واقعیت رو بگم، نه کم نه زیاد.

بازی آقای هادیان به عنوان اولین تجربه ی بازیگریشون قابل قبول و خوب بود(حتی بیشتر از چیزی که انتظار داشتم) و به خصوص در اولین مواجه ی مخاطب با کارکتر رضا خوشمرام، یعنی بخش مداحی، خیلی خوب عمل کردند و نمکِ به اندازه ای داشتند. تنها ایرادشون این بود که لهجه ای که اتفاقا خیلی هم شیرین ادا می‌کردند گاهی بود گاهی نبود و نمیدونم این خواسته ی کارگردان بوده یا نه ولی به نظرم اگر کل دیالوگ هاشون با لهجه بود، بازی یکدست تری داشتند. درکل استعدادش رو دارند. با شناختی که ازشون دارم انسان اهل ادب و فرهنگی هستن و معلومات زیادی دارند و لایق محبوبیتی که دارند هستند. راهشون هموار.

بهترین و بانمک ترین بازی این تئاتر متعلقه به آقای مازیار مهرگان و هیچ ایرادی بهشون وارد نیست.تقریبا نصفِ کل اجرا لبخند به لب داشتم ولی بخشی که آقای مهرگان بازی کردند، به خصوص بخشی که تلفنی با نامزدش حرف زد، با صدای بلند خندیدم و میتونم ادعا کنم کل سالن می‌خندیدند. البته این خنده و ارتباط با تماشاگر ،هم به خاطر اجرای درست بود، هم کارگردانی خوب. نتیجه اش این شد که حتما سعی میکنم کارهای بعدی آقای مهرگان رو دنبال کنم.

آقای خداوردیان و آقای موسویان هم بازی خوبی داشتند و تونستند لحظات بانمکی خلق کنند.

نمایشنامه و کارگردانی هم قابل قبول و خوب بود و تونسته بود مسائل و مشکلات امروزه و یک سری ممیزی ها رو به صورت کمدی به اجرا در بیاره و با مخاطب ارتباط برقرار کنه.

و اما از نکات منفی میتونم به این اشاره کنم که کارکترها در بخش زیادی از کار ، با داد حرف می زدند و این از یه جایی به بعد آزاردهنده شد و میتونست کمتر باشه.
و یک مشکل دیگه که به نظرِ من اومد ولی ممکنه بخشی از بازی بوده باشه اینه که آقای یزدان فتوحی با کارکتر رهی چندجا انگار دیالوگ یادشون رفت و تپق زدند ولی تونستند جمعش کنن، البته این طبیعتِ اجرای زنده هست و پیش میاد، اما اگر با بقیه‌ی بازیگرهای همین تئاتر مقایسه کنیم، به نظرم اومد تسلطشون یه مقدار کمتر از بقیه بود و شایدم به قول معروف امروز روزِ خوبشون نبود.
نکته ی دیگه اینکه، قبل از شروعِ اجرا، اعلام نکردند که موبایل ها رو سایلنت یا خاموش کنیم و از فیلمبرداری خودداری کنیم. شروعِ اجرا یعنی در اصل پیش درآمدِ اجرا و وقتی تماشاگر ها وارد سالن میشدند درحالی که آقای موسویان با کارکتر جلیل اجرا می‌کردند، بانمک بود و فضا سازی خوبی برای آماده کردن مخاطبا داشت، ولی کاش یه طوری اون اعلامِ خاموش کردن تلفن ها و ممنوعیت فیلمبرداری رو تو همون پیش درآمد می گنجوندن، مثلا میتونست اون مامور که وارد شد و از اونجا نمایش اصلی شروع شد اعلامش کنه.
این مسئله رو به دو علت به عنوان مشکل مطرح میکنم: اول اینکه واقعا روشن شدنِ صفحه ی گوشی افردای که کنارم یا جلوم نشسته بودند و فیلمبرداری میکردند آزاردهنده بود و تا جایی که اطلاع دارم از اصول و آداب تئاتر دیدن اینه که گوشی ها خاموش باشه، فیلمبرداری نشه و خوراکی خورده نشه. دوم اینکه بخش زیادی از مخاطب هایی که حداقل من دیدم، مخاطب همیشگی تئاتر به نظر نمیومدن و این اصلا ایرادی نداره که به خاطر آقای هادیان اومده باشن،خیلی هم خوبه که چرخ تئاتر بچرخه و به مخاطباش اضافه بشه، اگر حتی یک نفر هم از بین طرفدارانشون از این اجرا به بعد به تئاتر علاقه مند بشه و مخاطب تئاتر بشه اتفاق خیلی مثبتیه ولی چه بهتر که از همین اول آدابش هم یاد بگیره.
یه نکته ی دیگه اینکه بیشترِ بارِ تبلیغاتی این تئاتر برای بازی رهام هادیان هست و خب طبیعیه، ولی این اجرا پتانسیل اینو داره که روی بقیه ی بازی ها و جنبه های دیگه ی کار هم مانور تبلیغاتی بده، مثلا کاش داخل پوستر، از عکس بازیگرها با لباس و گریمی که برای اجرا دارند استفاده میشد یا هنگام ورود تماشاگرها، بهشون بروشور میدادند.